Do Ulhówka przyjechała w 1974 roku prosto z Chełma. Miała dyplom Studium Wychowania Przedszkolnego, głowę pełną pomysłów i pierwsze doświadczenia zdobyte podczas praktyk w dobrze wyposażonych placówkach. To, co zastała na miejscu, było jednak zupełnie inne.
Dziewięć lalek i dwa misie
Do Ulhówka przyjechałam w 1974 roku z Chełma. Nas było pięć dziewczyn, które skończyły Studium Wychowania Przedszkolnego. Każdą skierowano do innej miejscowości. Mnie przypadł Ulhówek i tak już zostałam tutaj na całe życie.
Pierwsze przedszkole mieściło się w baraku. Była jedna sala, mała kuchnia, łazienka i niewielki ogródek. A w grupie 45 dzieci. Dzisiaj trudno to sobie wyobrazić, ale wtedy było to zupełnie normalne. Kiedy przyjechałam po praktykach z Chełma, gdzie wszystko było pięknie wyposażone, tutaj zastałam dziewięć lalek, dwa misie, stoliki i krzesełka. To było całe wyposażenie. Szczerze mówiąc, chciałam wracać do domu.
Było daleko, nikogo tutaj nie znałam. Dyrektor przekonywał mnie jednak, żebym została. Powtarzał, że kiedyś powstanie prawdziwe przedszkole. Przez pierwszy miesiąc razem z koleżanką mieszkałam w hotelu pracowniczym. Później dostałyśmy niewielką kawalerkę w bloku.
Rodzice sami urządzali nowe przedszkole
Obietnica złożona przez dyrektora spełniła się po dwunastu latach. W 1986 roku otwarto nowe przedszkole. Wszyscy pomagali je urządzać. Rodzice myli okna, nosili meble, sprzątali sale. Każdemu zależało, żeby dzieci jak najszybciej mogły z niego korzystać.
Nowy budynek robił wrażenie. Na początku było tam około stu dwudziestu dzieci. Budynek wydawał się ogromny. Chodziło się po tych korytarzach i człowiek nie mógł uwierzyć, że wreszcie mamy takie warunki.
Pomarańczy było tyle, że rozdawaliśmy je rodzinom
Przedszkole było placówką zakładową, utrzymywaną przez kombinat. Z zabawkami bywało różnie, ale jedzenia dzieciom nigdy nie brakowało. Pamiętam całe skrzynki serów i pomarańczy, które przychodziły do przedszkola. Było tego tyle, że rozdawaliśmy je rodzinom, żeby nic się nie zmarnowało.
Z czasem oferta zajęć stawała się coraz bogatsza. Zaczęliśmy uczyć dzieci języka angielskiego. Powstał też zespół „Kresowiacy”. Zakład kupował dzieciom stroje ludowe. Wyjeżdżaliśmy na przeglądy i konkursy po całej Polsce. Dla wielu przedszkolaków były to pierwsze dalekie wyjazdy.
Minister wręczał dzieciom nagrody
Dzieci jeździły też na kolonie. Mój syn, ponieważ tańczył w zespole, potrafił wyjechać nawet trzy razy w ciągu jednego roku. Był Kraków, były wyjazdy nad jeziora. Później tańczyła również córka. W Kazimierzu zdobyli nagrodę. Już dziś nie pamiętam, czy złotą, czy srebrną, ale pamiętam, że wręczał ją minister. Dla dzieci było to ogromne przeżycie.
Dostaliśmy kiedyś stroje uszyte dla dorosłych i w ciągu dwóch dni trzeba je było przerobić na dziecięce. Niczego nie wolno było przeciąć. Krawiec robił prawdziwe cuda. Na dożynki dzieci zakładały jeszcze wysokie oficerki. Trzeba było wcisnąć spodnie do tych butów i przygotować wszystko do występu.
Dzisiaj sama się zastanawiam, jak one w tym tańczyły. A jednak tańczyły. Miały tyle zapału i radości, że nic im nie przeszkadzało.
To były naprawdę piękne lata. Wszystko robiło się wspólnie, z sercem.
Materiał filmowy:
Wpis na Facebooku:
https://www.facebook.com/reel/1701121450970512
Materiały udostępnione na licencji CC BY 4.0

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Historii Polski Patriotyzm Jutra
#PatriotyzmJutra2026 #PatriotyzmJutra #MuzeumHistoriiPolski #MHP #MKiDN #MinisterstwoKulturyiDziedzictwaNarodowego #Zamość #HistoriaZamościa #NiedokończonaOdbudowa #EdukacjaPatriotyczna #ZamośćmiastoUNESCO

