4,5 tysiąca buhajów, tysiąc hektarów pól. Kazimierz Piesiak wspomina pracę w Magdalence

W 1977 roku Kazimierz Piesiak rozpoczął pracę w Gospodarstwie Magdalenka, należącym do kombinatu rolnego. Przez ponad dziesięć lat pracował jako kierowca ciągnikowy, a później również operator gąsienicowego ciągnika DT-75, wykorzystywanego przy przygotowywaniu kiszonki dla bydła. Wspomina codzienną pracę na ogromnej fermie, eksport buhajów za granicę, wielomiesięczne zbiory kukurydzy i życie pracowników gospodarstwa.

Magdalenka – gospodarstwo z 4,5 tysiąca buhajów

Do Gospodarstwa Magdalenka trafiłem w 1977 roku. Pracowałem tam aż do kwietnia 1988 roku jako kierowca ciągnikowy. Każdy dzień wyglądał inaczej, bo pracy nigdy nie brakowało.

Magdalenka była wtedy ogromnym gospodarstwem specjalizującym się w hodowli bydła. Na fermie utrzymywano około 4,5 tysiąca buhajów. Trafiały tam zwierzęta ważące około 250 kilogramów, a opuszczały gospodarstwo, gdy osiągały nawet 800 kilogramów.

Nie było wtedy nowoczesnych ładowarek ani specjalistycznego sprzętu. Wszystko odbywało się ręcznie. Klasyfikator ważył zwierzęta i decydował, które jadą dalej, a my kolczykowaliśmy je, zaganialiśmy na samochody i przywiązywaliśmy do transportu. Stąd wyjeżdżały do zakładów mięsnych w Zamościu, Jarosławiu i wielu innych miastach w Polsce.



Najlepsze buhaje trafiały do Włoch i Austrii

Na fermie była też wyjątkowa obora nazywana kwarantanną. Przebywało w niej około 120 wyselekcjonowanych buhajów. Były specjalnie karmione, przechodziły szczegółowe badania i pozostawały pod stałą kontrolą weterynaryjną. To właśnie te najlepsze sztuki trafiały później za granicę – między innymi do Włoch i Austrii.

Nasza praca nie kończyła się jednak na hodowli zwierząt. Wiosną zaczynały się orki i przygotowywanie pól pod kukurydzę. Samo gospodarstwo nie miało wystarczającego areału, dlatego wspierało je Gospodarstwo Dyniska Nowe. Łącznie uprawialiśmy około tysiąca hektarów.

Jak zostałem „decistą”

Od lipca aż do późnej jesieni trwały zbiory kukurydzy. Woziło się ją na silosy przy fermie praktycznie do listopada. Na początku byłem kierowcą, ale później ukończyłem specjalny kurs „decisty” i pracowałem na gąsienicowym ciągniku DT-75, którym ugniatało się kukurydzę na pryzmach. To była bardzo odpowiedzialna praca, bo od właściwego ugniecenia zależała jakość kiszonki dla bydła.

Przez cały rok było co robić. Po zasiewach nawoziliśmy kukurydzę, latem kosiliśmy trawy na paszę, a z fermy wywoziliśmy gnojowicę na łąki i pola po zbiorach.



Żukiem do pracy, po roku przydział mieszkania

Zimą również nie było przestojów. Woziliśmy słomę z innych gospodarstw, remontowaliśmy ciągniki i maszyny oraz jeździliśmy po nawozy i węgiel do Bełżca czy Lubyczy Królewskiej. Gospodarstwo funkcjonowało przez cały rok i każdy miał swoje zadania.

Po roku pracy dostałem mieszkanie w Ulhówku. Wcześniej codziennie dojeżdżaliśmy do Magdalenki żukiem, pokonując około ośmiu kilometrów. W tamtych czasach taki przydział mieszkania był dużym ułatwieniem i dla wielu pracowników oznaczał początek nowego etapu życia.

Dziś, po latach, najbardziej pamiętam ogrom pracy, ale też ludzi, którzy tworzyli to gospodarstwo. Magdalenka była miejscem, które żyło od świtu do zmierzchu, a każdy wiedział, za co odpowiada. To był zupełnie inny świat rolnictwa niż ten, który znamy dzisiaj.

Na pierwszym zdjęciu Kazimierz Piesiak z żoną Danutą Piesiak. Pozostałe fotografie pochodzą ze zbiorów mieszkańców gminy Ulhówek.



Wpis na Facebooku:

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0gJe2LRtRM82cLc11rxY9tZxTXZuGE5KTakindZ5uuipwpHsu364GWGuw14rgbhrVl&id=61575142035604

Fotografie udostępnione na licencji CC BY 4.0



Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Muzeum Historii Polski Patriotyzm Jutra

#PatriotyzmJutra2026 #PatriotyzmJutra #MuzeumHistoriiPolski #MHP #MKiDN #MinisterstwoKulturyiDziedzictwaNarodowego #Zamość #HistoriaZamościa #NiedokończonaOdbudowa #EdukacjaPatriotyczna #ZamośćmiastoUNESCO


Rynek Wielki pod koparkami. Rewaloryzacja zamojskiej Starówki przed jubileuszem 400-lecia miasta

„Pentagon” w Ulhówku? Tak nazywano serce wielkiego kombinatu rolnego!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *